SES VE NEFES

Nefes, insanın iç ile dış arasındaki bağını kurmaktadır. Bu bağın dışa aktarımı ses aracılığıyla gerçekleşmektedir. Beşerî insanlık hikâyesiyle buluşturan nefestir. İnsan, tekâmül yolculuğuna sesle adım atar; ancak bu sürecin öncesinde nefes yer almaktadır. Nefes ve ses arasındaki bu derin ilişki başarıyla kurulduğunda, insan evrilmeye ve hakikate doğru tekâmül etmeye başlamaktadır. 

İnsanın nefesi sese dönüştürdüğü yer gönüldür. Bu yüzden, gönle inmenin ve canlılığı kaybetmemenin yolu nefesle sağlanmaktadır. Gönül hissedildiği zaman insan nefes almaya başlar. Her nefesin içinde saklı manalar vardır. Peygamberin nefesinden çıkan sözlerle kitaptan okunan sözler farklıdır. Çünkü nefes, sese dönüşürken gönle iner ve manayla buluşur. Bu sebeple her şeyin kökünde nefes vardır. 

Gönül âlemine inmenin ve içe dönmenin yolu nefes ve sesten geçer. 

İnsan nefesle dirilmekte, sesle canlanmaktadır. İnsan göze indiği vakit canlılığını kaybetmektedir. Canlılığı kaybetmemek için sese ve nefese yatırım yapılması, dikkat edilmesi ve öncelik verilmesi zaruridir. Ruhu beslemek için bu önemlidir. Nefes, insanı asgari düzeyde ritme getirmekte ve canlılığı sağlamaktadır. İnsanı ölümden ve yok oluştan korumaktadır. 

Nefes, insanın iç ve dış dünyası arasında denge kurarak ona hayat yolculuğunda kılavuzluk eder. Nefes, iç ve dış arasındaki bu dengeyi sürekli sağlar ve nefesi kontrol altına almak da bu dengenin temelidir. İnsanın başına gelen musibetlerden kurtulması nefesle mümkündür; doğru nefes, doğru kararlar almayı sağlamaktadır. Nefes, insanın en büyük yardımcısıdır. Her nefes, iç ve dış arasındaki dengeyi sağlamakta ve her iki yönü anlamlı kılmaktadır.