İNSAN VE BEŞER

İnsan olmak, verilmiş (vehbi) olmaktan ziyade kazanılmış (kesbi) bir şeydir. İnsan yeryüzüne başlangıçta beşer olarak indirilmektedir. Beşer, insanın canlılık kısmını oluşturmaktadır. Beşerin insanlaşma sürecine ilk adımı, anne ya da annelik vasfına sahip biri vasıtası ile gerçekleşmektedir. Bu beşerin ilk mayalanma sürecidir. 

Beşerin insanlaşma sürecinde etkili olan bir diğer önemli faktör ise “toprak”tır. İnsanın beşer olan kısmı toprakla buluştuğunda, toprağın hafızasını kendilik vasfına eriştirdiğinde insan olabilmektedir. Toprağın hafızasına dayanmayan beşer, beşer olarak kalmaktadır. İnsana ait kelime köklerinde toprağa ait bir şeyler bulmak, beşerden insana geçişin toprakla olan bağını destekler niteliktedir. Human, Latince homo kökünden gelmekte ve “toprak” manası taşımaktadır. Benzer şekilde Âdem, İbranice edim kökünden gelmekte ve “toprağa ait” manası taşımaktadır. 

Beşer; felsefeyle, dinle, inançla, zihinde Hak Teâlâ’nın bilincinin oluşmasıyla ve edimleriyle insan olabilmektedir. Bunlar insanın yaşaması için değil daha iyi yaşaması için gerekli olan şeylerdir. Beşerin asli amacı yaşamakken insan; daha iyi yaşamayı, inanmayı, bilmeyi, sevmeyi, iz sürmeyi istemektedir. 

İnsan, soyutlama ve soyutlanma faaliyetleri ile beşerden kendini soyutlamakta ve soyutlanmaktadır. Bu faaliyetler insanın beşerî kısmını terbiye edebilmesi için önem arz etmektedir. İnsan, beşer kısmını terbiye ettiği müddet üstinsan, Eşref-i Mahlûkat olabilmektedir.